Rowerem po Silesii

Pamiątka po początkach przemysłu – Cmentarz Hutniczy w Gliwicach

2010-09-21T20:06:00.004+02:00

Nieco zapomniana, niewielka nekropolia poświęcona hutnikom stawiającym wielkie piece na Górnym Śląsku. Pochowano tu Johna Baildona, szkockiego inżyniera uznawanego za ojca przemysłu hutniczego, a także Wilhelma Kalide, wielkiego śląskiego rzeźbiarza. Miejsce dla szukających chwili zadumy wśród drzew porośniętych bluszczem.

Wyświetl większą mapę

Cmentarz powstał w XIX w. i był wówczas piękną nekropolią wypełnioną rzeźbami i efektownymi grobowcami. Po wojnie został zniszczony. Dopiero kilka lat temu przywrócono to miejsce miastu. Odrestaurowano niektóre nagrobki, otoczono cmentarz nowym murem.

Większość grobów straszy pustymi ramkami po pomnikach, kamienne tablice chylą się ku ziemi, tonąc w zielonym morzu bujnej roślinności. Panuje tu niesamowita cisza. Warto się wybrać i posiedzieć chwilę w zadumie.

Więcej o historii cmentarza: tutaj

Wycieczka 7: Kolonia Ficinus – Zabrze Biskupice

2010-08-14T10:36:00.000+02:00

Wycieczka przez Zabrze do Rudy Śląskiej (kolonia robotnicza Ficinus) i powrót do Zabrza przez Biskupice. Po drodze dostojny park leśny, komunikacyjne piekło i arcyśląskie zabudowania osiedli robotniczych. Trasa urozmaicona, sporo podjazdów i szybkich zjazdów.

Dystans: 34 km
Czas: 2,5 godz.
Poziom trudności: średni
Nawierzchnia: asfalt
Trasa niewskazana dla dzieci
Alternatywa: samochód

Pokaż Kolonia Ficinus na większej mapie

Na początku kierujemy się na Sośnicę, z której ulicą Sikorskiego docieramy do Zabrza na Roosevelta. Za wiaduktem kolejowym i pierwszym przystankiem autobusowym znajdujemy skręt w leśną dróżkę. Przecinamy na skos wschodnią część Parku im. Powstańców Śląskich. Pokonujemy krótki odcinek przez osiedle Janek i docieramy do ul. Makoszowskiej. Po prawej sielski staw, nad którym można zrobić krótki postój.

Docieramy do jednej z głównych ulic przelotowych Zabrza – 3 Maja. Nie polecam jazdy tą drogą w tygodniu, jest tu naprawdę potężny ruch. Za torami po lewej stronie mijamy park leśny, którego wejścia strzegą dwa żeliwne lwy. Jedziemy prosto aż do ulicy Dorotki, w którą skręcamy. Tu już możemy liczyć na spokojną, niczym nie zakłóconą jazdę. Docieramy do Rudy Śląskiej i nadal zmierzamy prosto aż do skrętu w prawo w ul. Niedzieli, a kawałek dalej w lewo w ul. Kokota. To najgorszy odcinek, w tygodniu bardzo zatłoczony. Ulicą Kokota wspinamy się tak długo aż dotrzemy do bocznej uliczki Paderewskiego (w prawo). Po chwili już jesteśmy na Kubiny i możemy podziwiać skromny urok Kolonii Ficinus.

To jeden z nietypowych przykładów zabudowy robotniczej. Dwupiętrowe domki wybudowano z kamienia piaskowego (zazwyczaj „familoki” budowano z cegły). Taki domek dzielony był przez cztery rodziny, dodatkowo każdej z nich przysługiwał kawałek ziemi, na której mogła uprawiać warzywa. Kolonia powstała ok. 1860 r. z inicjatywy rodu Donnersmarcków, właścicieli pobliskiej kopalni Gottessegen, dla jej pracowników. Obecnie uliczka wraz z domkami jest ładnie odremontowana. W domach znajdują się lokale usługowe.

Czas znowu popedałować. Czeka na nas dość trudny odcinek ulicą 1 Maja – mocno pod górkę aż do skrzyżowania. Za Tesco upragniony zjazd, na którym bez problemu przekroczycie prędkość 40 km/h. Przejeżdżamy nad Średnicówką i wjeżdżamy na Wolności. Ponieważ po prawej stronie jest tu torowisko, sugeruję jazdę chodnikiem. Po drodze mijamy pięknie wyczyszczone zdobione domy z cegły. Kawałek dalej muzeum miejskie, przed którym stoi popiersie Wojciecha Korfantego. W muzeum można obejrzeć m.in. wnętrze mieszkania robotniczego z epoki industrializacji Górnego Śląska.

Na rogu ul. Wolności i Piastowskiej możemy podziwiać dawny pałac Ballestremów, w którym obecnie znajduje się restauracja Adria (galeria zdjęć z wnętrza). Na skwerku po prawej stronie ciekawa fontanna. Tuż obok sklepy Biedronka i Aldi – jeśli ktoś potrzebuje zasilić przewód pokarmowy, nie będzie lepszej okazji.

Tradycja malowania na czerwono okien przetrwała do dziś

Jedziemy dalej Piastowską pod torami, by po jakimś czasie skręcić w Sprusa (znak na urząd pracy). Potem skręt w prawo w Ogrodową i w lewo w Gierałtowskiego. Następnie docieramy do Torowej i ul. Szczęść Boże. Mój ulubiony kawałek – karkołomny zjazd do Zabrza. Uwaga, na dole lepiej hamować, bo jest tam podstępny zakręt. Trębacką docieramy do Biskupic, najstarszej dzielnicy Zabrza. Znajduje się tam jedno z większych osiedli robotniczych – Borsig. Przy głównej ulicy Bytomskiej dumnie prezentuje się odnowiony pomnik Józefa Lompy z książką w ręce.

Docieramy do centrum Zabrza, po prawej mając kompleks handlowy Platan. Przez skrzyżowanie i wbijamy się w Park im. Poległych Bohaterów. Warto przyjrzeć się przy okazji kościołowi pw. św. Kamila przy ul. Dubiela. Świątynia została zaadaptowana z sali teatralnej i jest połączona z bryłą szpitala. Warto przy okazji wspomnieć, że św. Kamil jest patronem Zabrza.

Jedziemy wzdłuż Bytomki aż do ul. Trocera, w prawo i w lewo na skrzyżowaniu z Grunwaldzką. Ulicą tą docieramy do przecięcia z Wolności. Przejeżdżamy osiedlową uliczką Myśliwską, do Reymonta w lewo. I wracamy do punktu wyjścia, czyli Sośnicy.

Ponieważ trasa wiedzie głównie ulicami z dużym natężeniem ruchu, polecam tę trasę tylko na weekend, kiedy jest znacznie spokojniej i jazda sprawia znacznie większą frajdę.

==Radar==

Coś dla miłośników industrialu: Szyb Maciej w Zabrzu Maciejowie

2010-07-26T10:20:00.000+02:00

Jeśli podziwiasz zabytki techniki, kręcą cię wielkie maszyny i potężne stalowe konstrukcje, a do tego lubisz ciekawe opowieści, wybierz się do Szybu Maciej w Zabrzu. Gwarantowane mocne wrażenia!

„Maciej” był jednym z szybów zabrzańskiej kopalni Concordia (później Pstrowski). Z czasem pokłady węgla w okolicy wyczerpały się i rozważano likwidację szybu. Jednak na początku lat 90. XX wieku szyb został przejęty przez prywatny zakład górniczy DEMEX, który nie tylko nie zlikwidował pozostałości po kopalni, ale zaopiekował się zabytkiem tak, ze dziś jest jedną z ważniejszych atrakcji dla miłośników klimatów przemysłowych w Zabrzu. To prawdziwy ewenement. Nowy właściciel przekształcił szyb w ujęcie wody głębinowej. Od lat miejscowi przyjeżdżają tu z baniakami i butelkami nabrać krystalicznie czystej wody z kranika znajdującego się przy wejściu do zakładu.

Co można zobaczyć na terenie szybu? Całkiem sporo. Przede wszystkim można wspiąć się na szczyt wieży wyciągowej, obejrzeć panoramę okolicy oraz ciągle jeszcze widoczne ślady po kulach w stalowej konstrukcji (na wieży mieli swoje stanowisko żołnierze niemieccy broniący się przed Armią Czerwoną). Potężne koła wyciągu robią wrażenie. Wnętrze budynku nadszybia wywołuje pełne napięcia milczenie. Te surowe ściany, groźna czeluść szybu, w której giną dziwnie cienkie liny, stalowe belki z obłażącą farbą, jakieś łańcuchy, żelastwo, tablice ostrzegawcze... Jest fajnie! Z kolei w budynku rozdzielni można obejrzeć zachowane w dobrym stanie urządzenia z epoki największej industrializacji Śląska. Przewodnik w galowym górniczym mundurze opowiada ze swadą i dowcipem – i przede wszystkim wielką miłością do tego miejsca.

Uwaga! Na zwiedzanie trzeba się wcześniej umówić telefonicznie (032 271 24 49). Szyb mieści się w Zabrzu Maciejowie, przy ul. Srebrnej (pierwsze skrzyżowanie po wjeździe do Zabrza od strony Gliwic w lewo na Kondratowicza i prosto pod drogą 88).

Przepraszam za słabą jakość zdjęć, były robione komórką :)

==Radar==

Art Naif Festiwal zaprasza w najbliższą niedzielę

2010-07-15T10:03:00.000+02:00

18 lipca 2010 roku w godzinach 13.30-20.00 odbędzie się Jarmark Sztuki Nikisz Art w Katowicach Nikiszowcu (skwer przy rynku) w ramach III Międzynarodowego „Art Naif Festiwal”.

W programie między innymi:

• otwarty plener artystyczny - do którego każdy twórczo może się dołączyć lub podpatrzeć artystów w akcji,
• jarmark sztuki,
• koncerty uliczne (między innymi: Dęta Orkiestra Górnicza przy Kopalni Wieczorek, Rysiek Pisarski oraz GARY)
• budowanie instalacji „Zapaśnik mongolski” przez artystów stowarzyszonych w „GAN Grota”,
• kuglarskie interakcje dzielnicowe w starym stylu elwrów śląskich grupy artystycznej „SURJA”,
• herbaciarnia,
• kawiarnia,
• zabawy dla dzieci,
• zwiedzanie jurty

"Wszystkich chętnych do udziału w otwartym plenerze artystycznym zapraszamy do zabrania ze sobą swoich ulubionych narzędzi pracy i do włączenia się w inspirację Województwa Śląskiego sztuką!"

Szczegóły na: http://www.naif.pl/

Info: organizator

Wycieczka 6: Bytom – Nakło Śląskie – Świerklaniec – Chechło

2010-07-13T10:19:00.001+02:00

Tym razem wyprawa z Bytomia do dwóch ciekawych miejsc w rejonie Tarnowskich Gór. Była też kąpiel w jeziorze i wyczerpujące podjazdy w trzydziestotrzystopniowym upale.

Dystans: 44 km
Czas: 4 godz. (z dłuższymi postojami)
Poziom trudności: średni/trudny
Nawierzchnia: asfalt
Trasa niewskazana dla dzieci
Alternatywa: samochód

Pokaż Bytom - Nakło - Świerklaniec na większej mapie

Wyjazd, jako się rzekło, z bytomskiego rynku. Od razu uprzedzam, że większą część trasy trzeba pokonać ruchliwymi drogami, dlatego odradzam ją rowerzystom źle czującym się w ruchu ulicznym. Niestety, nie ma dojazdu mniej ruchliwymi drogami z centrum aglomeracji do Nakła i Świerklańca. W najlepszej sytuacji są mieszkańcy Tarnowskich Gór, ale dla nich to żadna wyprawa :)

Z rynku kierujemy się na ulicę Strzelców Bytomskich (droga nr 11). Warto przy okazji rzucić okiem na betonowy koszmarek, którym miasto uraczyło swoich mieszkańców – ogromne centrum handlowe, którym zabudowano dający sporo oddechu w zwartej przestrzeni śródmieścia plac Kościuszki. A fe!

Czeka nas teraz mordercza jazda jedenastką. Podjazdy i zjazdy, ruch uliczny, intensywny zarówno w tygodniu, jak i w tak upalny weekend (tysiące ludzi wybierają się nad jezioro Chechło), ale w sprzyjających warunkach można ten długi odcinek przejechać szybko. W Tarnowskich Górach skręcamy na obwodnicę (cóż za wspaniały sznur poruszających się w tempie żółwia samochodów! A my poboczem, myk, myk), na drugim skrzyżowaniu znowu w prawo na Siewierz i Pyrzowice. Już prawie jesteśmy w Nakle.

Czeka tam na nas neogotycki pałac Donnersmarcków z końca XIX w. Sypiący się tynk nie dodaje budowli uroku, ale na miejscu udało mi się zasięgnąć języka i wiem, że od 1 sierpnia zaczyna się tam wielki remont za pieniądze z Unii. Zamek zostanie wyremontowany z zewnątrz i od środka, powstanie tam centrum kulturalno-turystyczne. Zatem jeszcze do końca lipca można na parterze oglądać całkiem ciekawą wystawę śląskiego malarstwa naiwnego (intuicyjnego). Naprawdę jest na co popatrzeć.

A na zewnątrz zabytkowy park. Na szczycie wieży można zaobserwować parę drapieżnych ptaków (niestety nie rozpoznałem, jaki to gatunek).

Kawalątek dalej i docieramy do Świerklańca i ogromnego pałacowego parku. Stał tu kiedyś kolejny pałac Donnensmarcków (a jakże), zwany „śląskim Wersalem”. Niestety, pod koniec wojny przybyli radzieccy wyzwoliciele, którzy uznali, że przepych tego burżujskiego domostwa razi ich kołchozową dumę i zrównali go z ziemią. Nie ostało się praktycznie nic, zaledwie obrys fundamentów i schody prowadzące do wejścia pałacu. Za to w parku możemy obejrzeć willę zwaną Pałacem (Domem) Kawalera oraz fantastyczne (przez niektórych uznawane za kiczowate) rzeźby Emmanuela Fremieta (więcej na temat parku: http://www.gornyslask.net.pl/park_swierklaniec.htm). Jadąc parkowymi alejkami wzdłuż stawu, docieramy do otoczonego wałami Zbiornika Kozłowa Góra (na mapie Googla jako Jezioro Świerklaniec). Ogromny wybetonowany zbiornik, dużo wody. Akurat odbywały się tam jakieś zawody wędkarskie i nawet coś się łapało. Wałem można przejechać dookoła zbiornika, ścieżka bardzo przyjemna.

My tymczasem wracamy do parku, by tuż obok pozostałości po pałacu zasiąść na pół godziny w ogródku pi... z napojami chłodzącymi. Po odpoczynku wyjeżdżamy z parku zahaczając jeszcze o kościółek. Wyjeżdżamy znów na szosę siewierską, by kilkaset metrów dalej wbić się w las. Tam trasą oznakowaną niebieskim szlakiem (droga gruntowa) docieramy nad Jezioro Chechło. Które oczywiście oblegają tłumy plażowiczów. Atmosfera jak w nadmorskim kurorcie, zapach olejków i podpałki do grilla. Udało się nam wykonać szybki manewr oskrzydlający i po półgodzinnym odpoczynku na wywalczonym skrawku „plaży”, połączonym z kąpielą ruszamy dalej wzdłuż jeziora. By wyjechać na obwodnicę, którą docieramy do znanej nam doskonale jedenastki. Stamtąd po raz kolejny podjazdy i zjazdy do centrum Bytomia.

Wybaczcie jakość zdjęć, tym razem miałem tylko komórkę.

==Radar==

Odchodząc. Agonia stalowego przyjaciela

2010-07-10T13:15:00.000+02:00

Widok umierającego roweru jest strasznie przykry. Od kilku tygodni, a może już miesięcy, obserwuję tę porzuconą damkę; jak powoli kona. Najpierw zniknęło siodełko wraz ze sztycą, potem tylne koło. Przednie jest pogięte w ósemkę. Brakuje łańcucha. Metal rdzewieje, lakier stracił połysk. Ciekawe jaka historia kryje się za tym wrakiem? Czy właściciel (-ka) po prostu go porzucił? A może zachorował lub zmarł?

Nie tak powinni odchodzić nasi stalowi przyjaciele. No właśnie: a jak? Co robicie ze starymi zużytymi rowerami? Pamiętając o tym, ile kilometrów dzięki nim pokonaliście?

Moje stare rowery znalazły nowych właścicieli. Warto takiego staruszka sprzedać za parę groszy albo i podarować komuś, kto jeszcze będzie go używać. Porzucenie gdzieś w lesie by zgnił jest równie nieludzkie, co zostawienie psa przywiązanego do drzewa.

==Radar==

Ludzie z żelaza

2010-06-27T10:36:00.000+02:00

Armia groźnie wyglądających zardzewiałych mężczyzn stanęła przed Starą Maszynownią na terenie Nowych Gliwic. Rzeźby Zbigniewa Frączkiewicza podróżują po całej Europie. W Gliwicach zostaną do 18 lipca.

Pierwsze rzeźby z cyklu Ludzie z żelaza powstały blisko 30 lat temu. Kolejne postacie powstają nadal. Jak czytamy w katalogu wystawy, „praca ta współcześnie nabrała sensu, który sprowadza się do przekazu wartości uniwersalnych, aktualnych bez względu na czas, do stawiania pytań o ludzką tożsamość, miejsce na ziemi, własną istotę, poczucie indywidualności, wartość jednostki, autonomię człowieka, jego miejsce i rolę w społeczeństwie. Frączkiewicz stworzył Człowieka z żelaza, ponieważ sam doświadczył pracy w zakładach przemysłowych. Żelazny był sumą refleksji artysty na temat kondycji ówczesnego człowieka, ale nawet wyjęty z pierwotnego kontekstu politycznego i kulturowego, będzie zawsze wyrazem przemyśleń na temat kondycji ludzkiej w znaczeniu dużo szerszym”.

My z XX w.

Żelazny człowiek stoi wyprostowany z luźno opuszczonymi rękoma, oczy utkwione są w dal. Ten pozorny spokój kompozycji burzy jej forma. Muskularne ciało, mięśnie naprężone do granic możliwości, poza pełna napięcia. Części ciała: tułów, nogi, genitalia, dłonie, głowa to oddzielne, skończone formy połączone grubymi śrubami. Żelazny człowiek jest ciężki, toporny, przerażający swą brzydotą i dosłownością przedstawienia. Bezduszna, epatująca postać z nieobecnym wyrazem twarzy, stojąca jak maszyna, a jednocześnie zagubiona i samotna.

Oprócz 22 figur żelaznych ludzi, na plenerowej wystawie w Gliwicach możemy też obejrzeć rzeźbę My z XX w. oraz zamkniętego w klatce Traktorzystę.

Robią wrażenie!

==Radar==

Wykorzystano tekst Anity Kaczmarskiej.

Wycieczka 5: Pławniowice – wzdłuż Kanału Gliwickiego

2010-06-22T20:43:00.001+02:00

Podczas tej wycieczki zobaczymy zespół pałacowo-parkowy w Pławniowicach, odpoczniemy nad jeziorem (lub dwoma), przejedziemy się wzdłuż Kanału Gliwickiego i pomachamy panom na barce.

Dystans: 50 km
Czas: 3 godz. (z krótkimi postojami)
Poziom trudności: łatwy
Nawierzchnia: 60% asfalt, 40% grunt/żwir
Alternatywa: samochód

Pokaż Pławniowice - Kanał na większej mapie

Startujemy na ul. Andersa w Gliwicach. Jedziemy przez rondo do Łabęd (po prawej Tesco). Przy kościele Wniebowzięcia NMP skręt w lewo, potem w prawo, prawo i lewo w ul. Rzeczycką. Za osiedlem asfalt przechodzi w grunt. Niestety ten odcinek jest zniszczony przez maszyny rolnicze i należy się spodziewać dziur, a czasem ogromnych błotnistych kałuż. Przejeżdżamy przez pola do asfaltówki (Ligota Łabędzka), którą jedziemy wzdłuż linii kolejowej (po prawej). Za krzyżówką w dół i przejeżdżamy pod torami. Teraz z kolei trochę się pomęczymy na potwornie nierównej drodze z betonowych płyt, którą docieramy do Taciszowa.

Pałac w Pławniowicach. Zdjęcie Konrad Kurzacz (Wikipedia, CC 3.0)

Na skrzyżowaniu (można zrobić postój w zajeździe, jest też sklep spożywczy) wybieramy kierunek na Pławniowice (lekko w lewo). Bardzo przyjemny asfaltowy odcinek ze zjazdami, przez las, a potem przez wieś. W Pławniowicach do obejrzenia pałac z XIX w. w stylu neomanieryzmu niderlandzkiego, ozdobiony mnóstwem wieżyczek i iglic. Pałac jest własnością Diecezji Gliwickiej, ale można go zwiedzać (bilety-cegiełki 5 i 3 zł). Wokół niego rozciąga się park, który można zwiedzać z przewodnikiem (45 min., bilety 2 i 1 zł). Po drugiej stronie ulicy znajduje się parking na terenie dawnego folwarku dworskiego (na wprost wjazdu zabytkowy spichlerz).

Zostawiamy zabytki i przekraczamy kanał. Skręcamy w prawo i jedziemy wzdłuż kanału, aż do Jeziora Pławniowickiego. Spory ten akwen obudowany jest domkami wypoczynkowymi i ośrodkami turystycznymi. Można tu wynająć łódkę, kajak, domek kempingowy, do wyboru do koloru. Nad tzw. Małymi Pławniowicami Hotel Laguna, kemping, kort tenisowy itp. My jednak olewamy takie plebejskie atrakcje i jedziemy (po krótszym lub dłuższym odpoczynku) leśną drogą z powrotem nad kanał. Przy kanale w lewo. Po drodze zaliczamy dwa stalowe mosty kolejowe. Bardzo ładne :)

Docieramy do szosy – w prawo (jeśli nam się poszczęści, możemy z mostu zobaczyć przepływającą kanałem barkę z węglem) i wracamy do Taciszowa. Tym razem na skrzyżowaniu wybieramy drogę do stacji PKP (lekko w prawo). Fajny odcinek przez las, przejazd pod autostradą A4, następnie przez przejazd kolejowy (zwykle zamknięty). Chwilę później jesteśmy już w Kleszczowie, gdzie na skrzyżowaniu wybieramy kierunek na wprost. Znowu docieramy do A4 – przed wiaduktem w prawo i jedziemy drogą techniczną wzdłuż autostrady aż do przejścia dla zwierząt, którym przekraczamy autostradę. Od tego momentu trasa taka sama jak w Wycieczce 1. Powrót „rowerową autostradą” przez osiedle Sikornik. Oczywiście można sobie powrót skrócić jadąc prosto do centrum Gliwic przez Brzezinkę.

Wycieczka w sam raz na letnie słoneczne dni – po drodze można się wykąpać i zjeść coś np. w Taciszowie.

==Radar==

Z czego zrobić ścieżkę rowerową, żeby wszyscy byli zadowoleni?

2010-06-20T09:22:00.003+02:00

Wbrew wyobrażeniom urzędników gminy, nawierzchnia, z jakiej zbudowana jest ścieżka rowerowa, ma równie duże znaczenie co sam fakt, że taka ścieżka w ogóle istnieje. Niestety, w wielu urzędach wciąż pokutuje przekonanie, że wystarczy zrobić JAKĄKOLWIEK ścieżkę, by z dumą mienić się miastem przyjaznym rowerzystom.

Z moich rowerowych doświadczeń wynika, że tak uwielbiana przez niektóre miasta kostka betonowa jest najgorszym z rozwiązań. Rozumiem, że jest to wygodne dla ekip remontowych grzebiących w instalacjach podziemnych – rozebranie kawałka takiej nawierzchni jest prostsze niż rozwalanie jej za pomocą młotów pneumatycznych. Ale nie jest to przecież rozumowanie rowerzysty! Urzędnicy myślą swoimi kategoriami, użytkownicy takiej drogi swoimi. Jako użytkownik muszę stwierdzić, że nawierzchnia z kostki to pomysł chory. Abstrahując już od kosztów i pracochłonności budowy (jak widzę tych robotników układających kostkę po kostce... co za strata czasu!), po takiej ścieżce jeździ się koszmarnie. Raz, że nie sposób ułożyć kostki na tyle precyzyjnie, żeby tworzyła równą i gładką powierzchnię. Dodatkowo kostka kładziona jest na piasku – wystarczy, że wjedzie na nią cięższy pojazd (choćby traktorek ekipy od zieleni miejskiej) i już tworzą się dziury, uskoki, niebezpiecznie wystające krawędzie. Dwa – kostka używana u nas jest najgorszego gatunku i pod wpływem czynników atmosferycznych niszczy się bardzo szybko. Wystarczy czasem przyjrzeć się z bliska, jak woda wypłukuje beton. Dlatego wolę już jeździć po chodniku wyłożonym starymi płytami, niż taką koślawą, choć dwupasmową drogą z kostki.

A propos, warto przeczytać tę wymianę listów między rowerzystami a zarządem dróg w W-wie. Komiczne!

Co do asfaltu, w mieście wydaje się rozwiązaniem idealnym. Oczywiście pod warunkiem, że jest to asfalt porządny, kładziony maszynowo (tak jak na jezdniach), a nie przez dwóch gości z ręcznym walcem. Byle jak położony asfalt wcale nie jest lepszy od kostki – jest pełen kolein, zagłębień, w których w czasie deszczu gromadzi się woda. Fajną rzeczą, stosowaną w cywilizacyjnie bardziej rozwiniętych krajach, jest specjalna barwiona nawierzchnia typu slurry, którą rozprowadza się na dowolnej nawierzchni na przykład po to, aby wyróżnić pas przeznaczony tylko dla rowerzystów. Taka nawierzchnia nie tylko ładnie wygląda i pomaga w jeździe przez miasto, ale też ma specjalną strukturę wiązaną polimerami – w związku z tym jest twarda, ~~gładka~~ równa i szorstka (dobra przyczepność).

Zdjęcie ze strony www.armaasphalt.com

Jednak moją ulubioną nawierzchnią jest grunt z drobnym żwirem. Oczywiście taki typ nawierzchni nie nadaje się do centrum miasta (żwir mógłby się dostać na sąsiednią jezdnię zagrażając samochodom), ale już na przedmieścia, drogi przecinające pola i lasy – jest idealny. Nie ma chyba nic przyjemniejszego od jazdy po dobrze utrzymanej ścieżce gruntowej. Słowo-klucz: utrzymanie. Po takich drogach lubią jeździć maszyny rolnicze, masakrują je zwłaszcza gdy nawierzchnia jest nasiąknięta wodą. Ale najbardziej śmieszy mnie (choć jest to śmiech przez łzy), co czasem znajduje się na takich ścieżkach – gruby, ostry tłuczeń - jak na odcinku obok osiedla Kopernika w Gliwicach. Po czymś takim zwyczajnie nie da się jeździć i de facto nikt tym odcinkiem nie jeździ, ewentualnie tworzą się jakieś objazdy po trawniku.

To lubię!

Przed naszymi miastami/gminami jeszcze daleka droga do osiągnięcia zachodnich standardów. Na razie robi się ścieżki z tego, co jest pod ręką, byle jak, niechlujnie, traktując rowerzystów jak hołotę. Inna sprawa, że mamy też wielu „sympatycznych” obywateli, którzy czy to przez głupotę, czy zwykłą złośliwość dodatkowo niszczą te nieudane ścieżki, wjeżdżając na nie ciężkimi samochodami. Ale to już temat na osobną epopeję.

==Radar==

Wycieczka 4: Wąskotorówką z Bytomia do Tarnowskich Gór

2010-06-11T14:12:00.000+02:00

Dziś propozycja wycieczki kolejowej – starutką i powolną wąskotorówką przejedziemy z Bytomia do Tarnowskich Gór. Uwaga! Można zabrać rower i na nim wrócić.

Na początek lokalizacja stacji w Bytomiu. Należy przejść tunelem pod dworcem i torami do ulicy Zabrzańskiej, następnie przy wyjściu z tunelu po prawej stronie schodkami w górę do stacji.

Pokaż Bytom kolejka na większej mapie

Warto wybrać się w najbliższą sobotę (12.06), kiedy to w ramach Industriady wszystkie przejazdy będą za darmo. Kto nie lubi tłumów, niech wybierze się w niedzielę (kolej kursuje tylko w weekendy i dni świąteczne) – zapłaci za bilet 5 zł. Uwaga: wózki, psy, dzieci i - najważniejsze! – rowery, za darmo :)

Wnętrze pociągu jest surowe, drewniane ławki, brak okien, jest głośno i wietrznie – i o to właśnie chodzi! Na tym polega urok wąskotorówki. Pociąg wlecze się w żółwim tempie, dzieciaki biegają po wagonach, a bilety kupuje się u grubego, wesołego konduktora (przynajmniej taki był dwa lata temu, kiedy robiłem te zdjęcia) - prawdziwie oldskulowy klimat. Wycieczka trwa trochę ponad godzinę. Szkoda, że linia się skróciła i nie można już dojechać kolejką do zalewu Chechło i do Miasteczka Śląskiego.

Informacje o stacjach i godzinach odjazdów: http://www.sgkw.eu/

==Radar==

Wycieczka 3: Gliwice – Rudy – Pilchowice

2010-06-07T13:45:00.000+02:00

Można śmiało powiedzieć, że to turystyczno-krajobrazowy hit zachodniego obrzeża GOP-u. Są tu piękne widoki, zabytkowe obiekty, wzniesienia, zakręty i szybkie proste dla zapalonych szosowców.

Dystans: 52 km
Czas: 3 godz. (z krótkimi postojami)
Poziom trudności: średni
Nawierzchnia: 90% asfalt, 10% szuter/grunt
Trasa niewskazana dla dzieci
Alternatywa: samochód, PKS

Pokaż Gliwice - Rudy - Pilchowice na większej mapie

Trasa jest nieco dłuższa niż dwie pierwsze wycieczki. Wyższy poziom trudności związany jest też z faktem, że miejscami będziemy się poruszać drogami ruchliwymi i zniszczonymi.

Start w Gliwicach spod Teatru Muzycznego. Jedziemy prosto przed siebie w kierunku na Sośnicowice i Kędzierzyn-Koźle. Za Wójtową Wsią skręcamy w prawo i jedziemy przez centrum Ostropy, mijając po lewej kościół. Zaraz za nim znajduje się jeden z wielu obiektów szlaku architektury drewnianej – kościółek św. Jerzego z XV wieku. Kilkaset metrów dalej stara wieża ciśnień (niedostępna do zwiedzania).

Wracamy na drogę 408, którą docieramy do Sośnicowic (obok szosy ścieżka dla pieszych/rowerzystów). Jest tu ładny kościół, a zaraz za rynkiem (charakterystyczne rondo), przy drodze na Kędzierzyn znajduje się późnobarokowy, nieco zaniedbany pałac z drugiej połowy XVIII w. (postawiony w miejscu średniowiecznego zamku). Obiektu nie można zwiedzać – zajmuje go ośrodek pomocy społecznej.

Na rynku można się zaopatrzyć w napoje, lody itp. Czas na zjazd ze wzgórza – niestety w tej chwili asfalt jest zdarty, przygotowany pod nową nawierzchnię i trzeba uważać. W Trachach można na chwilę zboczyć w prawo, by obejrzeć stadninę koni. Jest tu ośrodek jeździecki, można też wynająć drewniany domek kempingowy. Przez Trachy i Bargłówkę wiedzie kapitalna prosta szosa z lekkimi wzniesieniami. Na jednym z odcinków bez problemu przekroczyłem prędkość 40 km/h. Chwilę potem jesteśmy już w Rudach. Zaraz po wjeździe do miasta skręcamy w lewo do zabytkowej stacji kolejki wąskotorowej.

Kolejka kursuje na dwóch krótkich odcinkach, ale i tak warto się wybrać. Ceny biletów: odcinek Rudy – Paproć – Rudy: 9 zł normalny, 6 zł ulgowy; odcinek Rudy – Stanica – Rudy: normalny 13 zł, ulgowy 9 zł. Kurs dla minimum 10 osób. Na miejscu można oglądać starą lokomotywownię wypełnioną wagonami i innymi starymi maszynami. Warto wspomnieć, że oba odcinki są zaledwie szczątkową pozostałością długiej linii wąskotorowej z Gliwic do Raciborza i aż do połowy lat 60. była najważniejszym środkiem transportu dla miejscowej ludności.

Jedziemy teraz do centrum Rud. Czeka tu na nas piękny kompleks klasztorno-pałacowo-parkowy. W ogromnym, remontowanym obecnie ze stanu ruiny obiekcie znajduje się kościół, klasztor cysterski i pałac opata. Obok – wielki park w stylu angielskim. Obok parkingu figura świętego (niestety nie udało mi się ustalić którego).

Jeśli jesteście gotowi na dalszy ciąg wycieczki, wracamy kawałek tą samą drogą na Sośnicowice, by za torami skręcić w prawo w drogę 921 na Pilchowice i Knurów. Przejeżdżamy przez Stanicę do Pilchowic (droga obfituje we wzniesienia, miejscami mocno zniszczona). W Pilchowicach skręcamy z drogi głównej na Leboszowice. Znajduje się tu stary stalowy most, a droga przez las między tą wsią a Smolnicą, gdyby tylko dostała nowy asfalt, byłaby jedną z najlepszych tras rowerowych na Śląsku. Kilka wyprofilowanych łuków, wzniesienia, leśny spokój – czego więcej trzeba do jazdy idealnej?

W Smolnicy oglądamy kolejny drewniany kościółek – z XVII w. Tuż za nim skręcamy na Wilcze Gardło. Asfaltem dojeżdżamy do drogi polnej, którą docieramy do autostrady A4. Wzdłuż niej powrót do miasta – zjazd rowerówką do osiedla Sikornik.

Wycieczka w sam raz na niedzielne popołudnie. Polecam!

==Radar==

Test: Oshee Isotonic Sports Drink – Orange

2010-06-04T15:12:00.001+02:00

Nigdy dotąd nie używałem napojów i żywności określanych jako „dla sportowców” – bo gdzie mi tam do sportowca? Ale czasy się zmieniają, człowiek zaczyna spoglądać zazdrosnym wzrokiem na tych napakowanych, odzianych w potoprzepuszczalne texy, uzbrojonych w bidony z tajemniczymi płynami izotonicznymi i batony energetyczne kolesi na rolkach lub karbonowych rowerkach i myśli sobie: kurcze, a gdybym ja tak wyglądał? Well, na kaloryfer z dnia na dzień nie mam co liczyć, to chociaż kupię sobie taki napój w bajeranckiej butelce i wetknę w koszyczek na rowerze.

Nie znam się na firmach produkujących te nowoczesne cuda, ale z krótkiego rekonesansu wynika, że Oshee to marka dość świeża i tajemnicza. Tajemnicza, bo tak naprawdę nie wiadomo, kto i gdzie produkuje ich wyroby. Wiadomo tylko, że ktoś w UE. Omawiany dziś produkt znalazłem na półce Polo Marketu w niezłej cenie. Jest to edycja limitowana, w specjalnej czarnej butelce – normalne edycje mają przezroczysty plastik. Jak przeczytałem na etykiecie, napoje izotoniczne mają specjalną formułę, dzięki której „nie tylko skutecznie gaszą pragnienie, ale również uzupełniają niedobory składników utraconych podczas wysiłku fizycznego”. I jeszcze coś o stężeniu osmotycznym (chyba raczej ciśnieniu?), ale to już sobie przeczytajcie na Wikipedii.

Postanowiłem sprawdzić, jak te obietnice mają się do rzeczywistości i wybrałem się na wycieczkę rowerową. Nie oszczędzałem się, jechałem na maksa, wiedząc że na ramie mam sporą butlę z życiodajnym płynem o smaku pomarańczowym.

Zatrzymam się jeszcze na chwilę nad samą butelką. Że jest ładna to jedno, drugie - że trochę niepraktyczna. Jej pojemność to 0,75 litra, a to sprawia, że jest dość wysoka. Musiałem obniżyć mocowanie koszyka do oporu, zjeżdżając na sam dół ramy, żeby się zmieściła. Wkładanie i wyciąganie bidonu jest utrudnione, trzeba to robić na siłę. Obsłużenie się w trakcie jazdy gwarantuje ryzykowne emocje. Do tego butelka jest miękka i gdy jest już w połowie opróżniona, podczas wkładania do koszyczka zgina się. Przydałaby się wersja mniejsza 0,5 l. Bardzo dobry jest za to dzióbek – identyczny jak w kolarskich bidonach. Łatwo go „odbezpieczyć” i zamknąć kciukiem.

Mam poważne wątpliwości co do właściwości gaszących pragnienie. Napój jest dość słodki, a co gorsza jest to słodycz, która zostaje na ustach i je lepi. Wyobraźcie sobie taką sytuację: ostry podjazd, z trudem łapiecie oddech i nie możecie otworzyć buzi, bo wam się usta skleiły. Brr! Dla komfortu powinienem po każdym łyku Oshee aplikować sobie łyk wody mineralnej, aby spłukać tę klejącą słodycz. Co do smaku – jest całkiem niezły. Napój smakuje jak rozcieńczona wodą Fanta, oczywiście bez gazu. Nie wyczuwam nawet obecnych w składzie słodzików. Jednak świadomość ich istnienia, jak i barwnika żółcień pomarańczowa FCF, który niby jest dozwolony, ale w wielu krajach zakazany, działa deprymująco.

Czy napój Oshee sprawił, że wróciłem z jazdy mniej zmęczony? Nie. Czy udało mi się ocalić cenne składniki mineralne? Tego nie wiem, bo jak to zmierzyć? Czy na drugi dzień czułem się lepiej niż zwykle, czy zakwasy zniknęły jak za machnięciem czarodziejskiej różdżki? Trudno powiedzieć, ponieważ zakwasów nie miewam w pełni sezonu rowerowego. Czy zatem opłaciło się kupić Oshee? I tu się zacukałem, bo nie wiem. Może wy mi powiecie, jeśli uprawiacie bardziej wymagające sporty i pijecie regularnie napoje izotoniczne.

Moja ocena jest następująca: koleś taki jak ja, uprawiający sport okazjonalnie i nie forsujący nadmiernie organizmu, zupełnie nie ma potrzeby korzystania z takich napojów. Wystarczy butelka wody mineralnej i baton musli na wzmocnienie po większym wysiłku.

Producent: OSHEE Polska (wyprodukowano w UE)
Pojemność: 0,75 l
Kaloryczność w 100 ml: 24 kcal
Cena: 2,99 zł (Polo Market)

Ocena: 6/10

Zalety:

+ niska cena
+ praktyczny „dzióbek” butelki
+ dość smaczny

Wady:

- bidon z trudem mieści się w koszyczku
- za słodki, lepi usta
- zawiera sztuczne słodziki i barwniki

Industriada 2010 - spójrz z bliska na zabytki przemysłowego Śląska

2010-05-31T20:59:00.000+02:00

Już niedługo, bo 12 czerwca, odbędzie się pierwsze Święto Szlaku Zabytków Techniki. Przewidziano masę atrakcji o charakterze festynowym (grille, koncerty, konkursy), ale też zwiedzanie (darmowe jak sądzę) ponad 20 obiektów przemysłowych. Jest niepowtarzalna szansa zobaczyć niektóre, nawet stuletnie, maszyny w akcji.

Lista obiektów i godziny otwarcia na stronie Szlaku Zabytków Techniki.

==Radar==

Wycieczka 2: Chudów i Dolina Kłodnicy (Przyszowice)

2010-05-31T11:21:00.004+02:00

Zamek w Chudowie to dobry cel krótkiej niedzielnej wycieczki dla mieszkańców Gliwic, Knurowa i Zabrza. Żeby nie było zbyt nudno, proponuję również zajrzeć do Przyszowic, gdzie znajduje się urokliwe miejsce znane jako Dolina Kłodnicy.

Dystans: 25 km
Czas: 1,5 – 2 godz.
Poziom trudności: łatwy
Nawierzchnia: asfalt
Trasa niewskazana dla dzieci
Alternatywa: samochód, autobus 669 z Gliwic

Pokaż Gliwice - Chudów - Dolina Kłodnicy na większej mapie

Start na Bojkowskiej. Po lewej stronie tzw. Nowe Gliwice, czyli nowa uczelnia wyższa i sporo różnych instytucji (np. Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej przeniesiony z Rybnickiej, instytut języków obcych) w wyremontowanych budynkach pokopalnianych. Bardzo ładnie to wygląda, teren jest otwarty dla wszystkich, nie tylko studentów. Dodatkowo za zagospodarowanym już obszarem jest jeszcze ogromny teren do wykorzystania.

Jedziemy prosto Bojkowską aż zobaczymy po prawej KWK Sośnica. Na skrzyżowaniu skręcamy w lewo na Przyszowice. Trasa cały czas prowadzi drogami publicznymi, dlatego w specyfikacji zaznaczyłem, że nie jest dobra dla dzieci na rowerkach – przejeżdżające samochody mogą być dla nich niebezpieczne. Przejeżdżamy pod autostradą, następnie na krzyżówce w prawo i w lewo. W Przyszowicach przed przejazdem kolejowym w prawo, potem przejeżdżamy przez tory i prosto, do drogi 921 na Knurów. Przecinamy tę drogę i prosto jedziemy do Chudowa. Po obu stronach szosy widać meandrującą rzeczkę.

Zamek jest po lewej stronie. Jest tu przystanek autobusowy i dobrze widoczny znak. Co do samego miejsca: zamek do 2001 roku był niezabezpieczoną ruiną. Na skutek działań Fundacji Zamek Chudów udało się odbudować wieżę i zrobić w niej muzeum (bilety: 6 zł normalny, 4 zł ulgowy). Dodatkowo dobra promocja sprawiła, że jest to jedna z najpopularniejszych weekendowych miejscówek w tej części regionu. W sezonie letnim dzieje się tu bardzo wiele: są imprezy rycerskie, turnieje, odgrywanie historycznych wydarzeń, koncerty pod gołym niebem, festiwale, itp. itd.

Informacje o imprezach: http://www.zamekchudow.pl/

Infrastruktura turystyczna jest dobra, zrekonstruowano nawet karczmę, w której można (drogo) zjeść obiad. Są też namioty z piwem, rożna, stragany. Ostatnio postawiono nawet dość paskudny labirynt dla dzieci. Niestety, miejsce straciło klimat – dużo ludzi, hałasu, zapachu smażonych kiełbas. Chudów stał się raczej celem samochodowych wypadów dla rodzin z dziećmi, niż rowerzystów szukających spokojnego miejsca odpoczynku.

Dlatego zamek nie jest jedynym celem wycieczki. Po krótkim postoju jedziemy dalej – drogą rowerową w kierunku drogi 44. Niestety, szybko okazuje się, że brukowana ścieżka stanowi typową pokazówkę – po dotarciu do zabudowań znika. Nie ma nawet pobocza! Dojeżdżamy do skrzyżowania (po prawej stronie restauracja) i jedziemy drogą w lewo aż do jej połączenia z DK 44. Skręcamy w lewo i jedziemy (jest szeroki chodnik) ok. 700 m w kierunku Gliwic. Tuż przed lasem skręcamy w prawo (ul. Leśna) na ścieżkę dydaktyczną.

Czeka nas niespełna kilometrowy odcinek równej asfaltówki przez las aż do doliny Kłodnicy. Niestety, niedawna powódź sprawiła, że na razie nie da się dotrzeć nad samą rzekę i podziwiać niesamowitego, pełnego uschłych drzew krajobrazu. Gdy byłem tam wczoraj, łąki leżące przy Kłodnicy ciągle były zatopione, dlatego musiałem zrezygnować z jazdy drogami polnymi do Zabrza. Okazało się też, że droga 921 od skrzyżowania z 44 do Makoszowów była zamknięta ze względu na podtopienia. Dlatego byłem zmuszony na krzyżówce skręcić na Knurów.

Chwilę potem skręt w prawo obok kościoła. Można odwlec powrót zaglądając do pałacu rodziny von Raczek z końca XIX w. (trzeba skręcić w lewo; szkoda że mapa Google jest tak tragicznie niedokładna, ale pałac widać na zdjęciu satelitarnym).

Wracamy drogą na Bojków. W miejscu oznaczonym znacznikiem warto się zatrzymać, by podziwiać całkiem nisko zbudowane bocianie gniazdo. Zauważyłem je, bo bocian przeleciał mi nad głową :.

Powrót tą samą trasą.

==Radar=

Piekielna prędkość

2010-05-30T09:16:00.004+02:00

Wspomnienie z wyprawy na Jurę Krakowsko-Częstochowską. Prędkość zarejestrowana podczas zjazdu w okolicy miejscowości Kiełkowice (dokładna lokalizacja poniżej) - niedaleko Ogrodzieńca.

Wyświetl większą mapę

Pozdrowienia dla kolegi Dariusza!

==Radar==

Sezon rowerowy – reaktywacja

2010-05-30T08:17:00.000+02:00

Jeśli dopiero zbudziłeś się ze snu zimowego, pora w końcu rozewrzeć siłą powieki i przygotować rower do jazdy. Kilka spraw, na które należy zwrócić uwagę przed wyruszeniem na szlak.

Pierwszą czynnością, jaką powinno się wykonać przywracając rower dożycia po długiej przerwie, jest... jego umycie. Krzywisz się? Zróbmy to chociaż raz, na początku sezonu. Raz, że nie wypada wyskoczyć na pierwszą trasę brudasem, dwa, że dzięki temu zabiegowi dokładnie przyjrzymy się bicyklowi i wyłapiemy ewentualne usterki wymagające naprawy. Rower przeciera się wilgotną szmatką. Można też posłużyć się wężem, jeśli mamy taką możliwość na podwórku lub własny ogródek. Kochający rower bardziej od swojej dziewczyny mogą go wstawić do wanny i czule obmyć za pomocą prysznicu. Po myciu – wycieranie do sucha.

Następnie dobrze jest sprawdzić dokręcenie paru śrub i nakrętek, coby nam się rower nie rozleciał w trakcie jazdy. Sprawdzamy więc śrubę imbusową wspornika kierownicy (1), nakrętki mocujące koła (2; nowe rowery zazwyczaj z przodu mają zacisk), mocowanie przerzutki (3) oraz naciąg łańcucha. Poza tym sprawdzamy hamulce: stan zużycia klocków i ich odległość od obręczy koła (4). Warto sprawdzić, czy hamulce działają prawidłowo, tzn. czy łapią koło z odpowiednią siłą i czy szczęki równomiernie odskakują po puszczeniu klamki. Przed wyjazdem sprawdzamy też czy koła obracają się swobodnie, czy obręcz nie trze o klocki hamulcowe lub ramię widelca, czy nie kołysze się (w tym przypadku należy je wycentrować naciągając szprychy – tym niech lepiej zajmie się mechanik w serwisie rowerowym).

Czas na smarowanie. Najważniejszy jest oczywiście łańcuch, ale i inne elementy mechaniczne domagają się troski i trochę tłustego. Warto zaopatrzyć się w smar przeznaczony specjalnie do rowerów - jest ich mnóstwo rodzajów, w płynie, w sprayu, ale nie ma co świrować, wystarczy uniwersalny płynny z dodatkiem parafiny. Ostrożnie, żeby nie przedobrzyć, smarujemy łańcuch obracając jednocześnie korbą. Dobrze jest kapnąć trochę we wszystkie miejsca intensywnie pracujące – mechanizm przerzutek, linki hamulcowe i zmiany biegów.

Przed wyjazdem sprawdź jeszcze stan oświetlenia, lampki mogą wymagać wymiany baterii.

Czas wyruszyć na pierwszą trasy, która zweryfikuje twoje działania. Jeśli rower będzie się sprawował dobrze, nic nie będzie skrzypiało, trzeszczało, pojazd będzie się toczył lekko i bez oporu – gratulacje, jesteś gotów do sezonu. Jeśli jednak zaobserwujesz któryś w podanych objawów, znaczy to, że nie udało ci się uporać z przygotowaniem roweru – daj zarobić parę złotych serwisowi i miej pewność, że wszystko jest okej, a ty możesz używać roweru bezpiecznie.

==Radar==

Wycieczka 1: tropem autostrady

2010-05-29T19:06:00.001+02:00

Na początek postanowiłem wybrać się na wyprawę blisko domu – na trasę ciągnącą się wzdłuż autostrady A4 na terenie Gliwic. Mimo tego trasa jest dość urozmaicona, zarówno pod względem krajobrazów, jak i nawierzchni.

Dystans: 28 km
Czas: 2 – 2,5 godz.
Poziom trudności: łatwy
Nawierzchnie: asfalt, grunt, drobny żwir, fragmenty błotniste i piaszczyste

Pokaż Gliwice, 29.06.2010 na większej mapie

Początek na osiedlu Sikornik (na mapie widać znacznik startu kilka kilometrów dalej – miałem mały problem z odbiornikiem GPS i musiałem odpalić go na nowo): podjazd drogą rowerową do asfaltowej „autostrady rowerowej”, czyli jezdni technicznej ciągnącej się wzdłuż A4 po obu jej stronach, wykorzystywanej jako świetne miejsce do jazdy na rolkach i rowerach.

Jak widać na zdjęciu, ten odcinek to marzenie każdego szosowca: równa, prosta asfaltówka z niewielkimi wzniesieniami pozwalającymi nieźle przygazować.

Po dojechaniu do końca odcinka, skręcamy w lewo (za wiaduktem nietypowy krzyż z kierownicą i kołem rowerowym) i ul. Daszyńskiego jedziemy 500 metrów aż do granicy lasu; tam skręcamy w prawo w leśną drogę, którą jedziemy cały czas prosto aż do drogi przecinającej pole.

Po dojechaniu do krzyżówki w prawo i prosto bardzo przyjemną szutrową drogą, aż zobaczymy blok należący kiedyś do miejscowego PGR-u. W lewo aż do szosy na Sośnicowice. Skręcamy w prawo na Kozłów. Po prawej mamy gospodarstwo hodowlane i skrzyżowanie tras rowerowych.

Jedziemy prosto zniszczoną asfaltówką aż do przejazdu nad autostradą, za nim skręcamy w lewo i znowu jedziemy wzdłuż A4.

Po chwili dojedziemy do prostopadłej drogi – w prawo można jechać do Kozłowa, my jednak skręcamy w lewo i przejeżdżamy pod autostradą.

Nawierzchnia jak marzenie – piękna gruntowa droga obsadzona drzewami. Skręcamy w "ulicę" Kozłowską (dziwne te znaki, zamiast tak >, pokazują tak: ^) i mamy przed sobą fantastyczny zjazd do wąwozu utworzonego przez płynącą przez las rzeczkę.

Jedziemy przez las do kolejnej prostopadłej drogi i skręcamy w prawo. Znowu jesteśmy przy autostradzie, tym razem po jej lewej stronie. Za plecami zostawiamy MOP-a z McDonaldsem i jedziemy żwirkiem, który po chwili przechodzi w asfalt. Kilometr dalej znowu przejeżdżamy pod autostradą, skręcamy w lewo i jedziemy wzdłuż niej. Po chwili widzimy przejście dla zwierząt nad autostradą – szeroki most pokryty wysoką trawą. Zaraz potem docieramy do ul. Kozielskiej – w prawo i prosto przez Brzezinkę do centrum Gliwic.

Ten odcinek ma jakieś 7-8 km. Oczywiście można pojechać przez lasy i ominąć ruch uliczny, ale z racji tego, że na drogach leśnych było sporo wody i błota, wybrałem wariant szosowy.

Przed końcem wycieczki warto na chwilę zboczyć z Kozielskiej na Wiejską, gdzie znajduje się zabytkowy spichlerz (obecnie restauracja) i obelisk upamiętniający mieszkańców Starych Gliwic poległych w I wojnie światowej.

I to już koniec tej dość łatwej wycieczki. Nie ma tu zbyt wiele do oglądania, ale ze względu na łatwość dotarcia do początku trasy i dobre warunki do jazdy treningowej (dużo odcinków z dobrym asfaltem bez ruchu samochodowego) polecam ją gorąco przygotowującym się do dłuższych wycieczek.

==Radar==

Start!

2010-05-29T11:55:00.001+02:00

Cześć i czołem!

Witajcie na blogu Radara-rowerzysty, Radara-Górnoślązaka. Zawsze chciałem zrobić taki blog, ale do tej pory:

1. nie miałem śmiałości
2. nie wierzyłem, że może odnieść sukces
3. nie chciało mi się.

A teraz uważam, że...

1. co mi zależy, mogę go zrobić
2. skoro blog o jedzeniu i zakupach się przyjął, to czemu by nie o jeżdżeniu na rowerze? Wiecie ilu Chińczyków codziennie wsiada na rower? Ja nie wiem, ale chyba coś koło miliarda.
3. chce mi się i wreszcie wiem, jak się do tego zabrać.

W tym wszystkim jest też jakiś wątek patriotyczny, lokalno-patriotyczny, rzecz jasna. Skoro urodziłem się na tej ziemi (oj, zaleciało Żeromskim), mieszkam tu od [piiii] lat, no to w sumie chyba mogę powiedzieć, że... lubię to miejsce. Słowa na "k" nie wymówię, może tak po 50-tce się uda. To miejsce wcale nie jest takie złe do życia. I wyobraźcie sobie, o wy ludzie z innych części kraju, że jest tu co robić, i nawet wy, przyjeżdżając w kilka miejsc, które na tym blogu opiszę, nie będziecie się nudzić.

Właśnie, o czym będzie ten blog? Oczywiście o jeżdżeniu na rowerze, ale nie tylko. Będą trasy rowerowe, i to zarówno miejskie, jak i pozamiejskie, w pięknych okolicznościach przyrody, ale będę też po prostu opisywał fajne miejsca na Górnym Śląsku. Jak tam dotrzecie, rowerem, samochodem, pociągiem, czy na własnych girach, to już wasza sprawa :) Będzie więc i walor turystyczno-edukacyjny. Czy coś jeszcze? Tego nie wiem nawet ja...

Dlaczego w nazwie bloga jest rower? Bo to najlepszy środek transportu, mimo tych wszystkich mankamentów, o których właśnie pomyśleliście. Prawda, człowiek się poci, męczy, może zmoknąć, przebić dętkę, połknąć muchę w czasie jazdy itede, itepe. Ale jednocześnie:

1. szlifuje kondycję
2. dojeżdża za darmo tam gdzie chce dojechać
3. lepiej poznaje okolicę

itede, itepe.

Nie jestem żadnym tam zawodowym kolarzem ani profesjonalnym turystą. Ot zwykły rowerzysta, co to do pracy ma pół godziny jazdy, a po pracy wyskoczy na godzinę-dwie wycisnąć trochę potu na trasce. Poruszam się zwykłym tanim rowerem marki Author Prime: wiek dość posunięty, stalowa rama, koła 28", trochę poharatany przez życie. Do tego "sportu" nie trzeba wyczynowego sprzętu, więc nie stresujcie się, jeśli nie macie kasy na najnowszego bajka z karbonu. Na tym blogu nie będzie lanserstwa i testów wypasionych rękawiczek za 500 PLN. Darujmy to sobie, rower jest po to, by na nim jeździć, a nie do szpanowania na ścieżce (ale jeśli to was podnieca, to nie ma sprawy, nie mam nic przeciwko).

"Jakbym wiedział, że będą zdjęcia, tobym się jakoś ogarnął, ten tego"

Skąd w tytule Silesia? No cóż, nie ja wymyślałem nazwę dla związku miast Górnego Śląska. Mnie się to słowo kojarzy z wielkim centrum handlowym w Katowicach, które było pierwsze. Poza tym jest nieprecyzyjne, bo Silesia, czyli Śląsk, to również Śląsk Opolski i Dolny Śląsk. Wyższe instancje zadecydowały, że ma być Silesia, to niech będzie.

Pamiętajcie tylko, że ten blog koncentruje się na Górnym Śląsku.

I to chyba wszystko, co mam do przekazania w tym przydługim wstępie. Zapraszam do czytania, komentowania, a może i dzielenia się własnymi trasami i odkryciami...

==Radar==