Nigdy dotąd nie używałem napojów i żywności określanych jako „dla sportowców” – bo gdzie mi tam do sportowca? Ale czasy się zmieniają, człowiek zaczyna spoglądać zazdrosnym wzrokiem na tych napakowanych, odzianych w potoprzepuszczalne texy, uzbrojonych w bidony z tajemniczymi płynami izotonicznymi i batony energetyczne kolesi na rolkach lub karbonowych rowerkach i myśli sobie: kurcze, a gdybym ja tak wyglądał? Well, na kaloryfer z dnia na dzień nie mam co liczyć, to chociaż kupię sobie taki napój w bajeranckiej butelce i wetknę w koszyczek na rowerze.
